بیماری اکتروپیون (Ectropion)، وضعیتی است که در آن پلک پایینی به سمت بیرون برمیگردد و از سطح چشم فاصله میگیرد. این عارضه باعث میشود که سطح داخلی پلک در معرض هوا و تحریکات محیطی قرار گیرد و علائمی مانند خشکی چشم، سوزش، قرمزی و ترشح بیش از حد ایجاد کند. اکتروپیون ممکن است به دلایل مختلفی همچون ضعف عضلات پلک به دلیل افزایش سن، آسیبدیدگی، جراحیهای قبلی یا بیماریهای پوستی رخ دهد. درمان این نوع بیماری نیز بسته به شدت آن میتواند از روشهای سادهای مانند استفاده از قطرههای مرطوبکننده تا جراحیهای اصلاحی برای بازگرداندن پلک به وضعیت طبیعی در هر فرد متغیر باشد. در ادامه این مطلب از مرکز جراحی RMC ، به بررسی دقیقتر این موضوع میپردازیم و روشهای درمان آن را به طور مفصل توضیح میدهیم.
اکتروپیون و علل آن
اکتروپیون یک وضعیت پزشکی است که در آن لبه پلک (اغلب پلک پایین) به سمت خارج از چشم برمیگردد و سطح داخلی پلک به وضوح دیده میشود. این اختلال معمولا باعث خشکی، التهاب و تحریک چشم شده و پلک دیگر به درستی قرار نمیگیرد. افراد مبتلا عمدتا نیز علائمی مانند ریزش اشک زیاد و حساسیت به نور را تجربه میکنند. در موارد شدیدتر، خطر عفونت قرنیه وجود دارد. علل اکتروپیون کاملا مختلف است و شامل عواملی همچون افزایش سن، آسیبهای قبلی به چشم یا پلک، جراحیهای چشمی، التهاب مزمن یا بیماریهای پوستی باشد.
بهتر است بدانید، پیر شدن، یکی از شایعترین دلایل بروز این بیماری است، زیرا با افزایش سن، عضلات و بافتهای اطراف پلک شل و ضعیف میشوند. دیگر علل ممکن شامل سوختگیها، جراحیهای قبلی که به پلک آسیب زدهاند، یا فلج عصب صورت است که باعث ناتوانی در کنترل عضلات پلک میشود. در مواردی نادر نیز بیماری اکتروپیون با برگشت پلک به خارج میتواند ناشی از بیماریهایی مثل آکنه یا اختلالات خودایمنی باشد.
علائم رایج اکتروپیون چشم
علائم رایج اکتروپیون چشم عمدتا شامل موارد زیر است:
- خشکی و تحریک چشم : به دلیل این که پلک نمیتواند به درستی در جای خود قرار گیرد، سطح چشم دچار خشکی، تحریک و سوزش میگردد.
- اشکریزی مداوم : پلکها نمیتوانند اشک را به درستی در چشم نگه دارند، به همین دلیل ممکن است فرد دچار ریزش اشک بیش از حد شود.
- حساسیت به نور : افراد مبتلا به اکتروپیون ممکن است حساسیت زیادی به نور (فوتوفوبیا) داشته باشند که به دلیل عدم محافظت کافی پلک از چشم ایجاد میشود.
- قرمزی و التهاب : باز ماندن سطح داخلی پلک و قرار گرفتن آن در معرض هوا و عوامل محیطی میتواند منجر به قرمزی و التهاب چشم و پلک شود.
- حس جسم خارجی در چشم : به دلیل خشکی و تحریک مداوم، فرد ممکن است احساس کند که چیزی درون چشمش قرار دارد، حتی اگر واقعی نباشد.
- عفونتهای مکرر چشم : در موارد شدید نیز بیماری اکتروپیون در بروز عفونتهای مختلف دیگر موثر است، زیرا عملکرد طبیعی پلک در محافظت از سطح چشم مختل میشود.
عوامل موثر در برگشت پلک به خارج
برگشت پلک به خارج یا اکتروپیون به دلایل مختلفی ایجاد میشود که یکی از شایعترین عوامل آن افزایش سن است. با پیر شدن، عضلات و بافتهای پیوندی پلک شل و ضعیف میشود و به سمت خارج از چشم برمیگردد. کاهش استحکام عضلات اطراف پلک و از دست رفتن کشش طبیعی پوست باعث میشود که پلک نتواند به درستی بر روی چشم قرار گیرد. این نوع اکتروپیون به طور معمول در افراد مسنتر رایج است.
عوامل دیگری که میتوانند منجر به برگشت پلک به خارج شوند، آسیبهای فیزیکی به پلک، جراحیهای قبلی چشم و التهاب مزمن هستند. جراحیهای چشمی یا زیبایی که به بافتها و عضلات پلک آسیب میزنند، میتوانند سبب ضعف یا تغییر ساختاری در ظاهر آن شوند. همچنین، فلج عصب چهره (مانند فلج بل) به ناتوانی در کنترل عضلات پلک منجر شده و در نتیجه پلک به بیرون برمیگردد. در موارد نادر، بیماریهای پوستی مانند درماتیت یا زخمهای ناشی از سوختگی نیز در ایجاد اسکار و تغییر شکل پلک نقش دارند که منجر به اکتروپیون میگردد.
راههای تشخیص بیماری اکتروپیون و برگشت پلک به خارج
تشخیص اکتروپیون (برگشتگی پلک به خارج) عمدتا از طریق معاینه فیزیکی توسط چشمپزشک انجام میشود. پزشک در این معاینه وضعیت پلکها، میزان باز شدن آنها و قرار گرفتن روی چشم را بررسی میکند. یکی از روشهای تشخیصی، کشیدن پلک به سمت پایین برای مشاهده چگونگی واکنش آن است. اگر پلک به طور طبیعی به جای خود برنگردد، نشانهای از بیماری اکتروپیون است. همچنین، پزشک ممکن است از ابزارهایی مانند لامپ شکاف (slit lamp) استفاده کند تا وضعیت پلکها و سطح چشم را دقیقتر بررسی نموده و ببیند آیا آسیب یا خشکی روی قرنیه ایجاد شده است یا خیر.
علاوه بر معاینه چشمی، پزشک با بررسی علائم بیمار مانند خشکی، تحریک، آبریزش بیش از حد چشم یا حساسیت به نور به تشخیص دقیقتر میرسد. در برخی موارد، ارزیابی سابقه پزشکی فرد نیز مهم است، به ویژه اگر آسیبدیدگی، جراحی قبلی یا بیماریهای زمینهای عصبی وجود داشته باشد که میتواند به بروز اکتروپیون منجر شود. در صورت لزوم نیز پزشک از آزمایشهای تشخیصی مازاد مانند تست یا بررسیهای تصویری برای ارزیابی وضعیت عضلات و اعصاب مرتبط با پلکها استفاده میکند.
رده سنی مناسب برای جراحی اکتروپیون
جراحی اکتروپیون معمولا برای افراد مسن توصیه میشود، زیرا این مشکل بیشتر در اثر شل شدن عضلات و بافتهای پلک به دلیل افزایش سن رخ میدهد. این حالت به ویژه در افراد بالای ۶۰ سال شایع است. با این حال، این جراحی محدود به سن خاصی نیست و ممکن است در افراد جوانتر که به دلیل آسیبدیدگی، جراحیهای قبلی یا مشکلات مادرزادی دچار اکتروپیون شدهاند، نیز انجام شود. مهمترین معیار برای تصمیمگیری در مورد جراحی، شرایط بالینی فرد و تاثیر اکتروپیون بر سلامت و راحتی چشم است، نه سن دقیق بیمار.
عدم درمان اکتروپیون چه عوارضی دارد؟
عدم درمان اکتروپیون میتواند به مرور زمان مشکلاتی جدی برای سلامت چشم ایجاد کند. یکی از مهمترین عوارض، خشکی شدید چشم است، زیرا پلک نمیتواند به طور کامل سطح چشم را بپوشاند و مانع تبخیر یا ریزش اشک شود. این خشکی مداوم سبب میگردد تا چشم به راحتی تحریک شده و علائمی مانند قرمزی و سوزش احساس شود. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، قرنیه چشم که مسئول وضوح بینایی است، احتمالا خراشیده یا زخمی میشود. این زخمها میتوانند به عفونتهای چشمی منجر شوند که در صورت عدم درمان، عواقب جدی مانند کاهش بینایی را به دنبال دارند.
علاوه بر خشکی و عفونت، اکتروپیون درماننشده باعث حساسیت شدید به نور، آبریزش مداوم و درد میشود که کیفیت زندگی فرد را به شدت تحت تاثیر قرار میدهد. عفونتها و التهابات مکرر ناشی از این مشکل در بلندمدت ممکن است سبب ایجاد زخمهای دائمی روی قرنیه شوند و بینایی را مختل کنند. همچنین، در مواردی که علت بیماری اکتروپیون مشکلات عصبی یا عضلانی باشد، عدم درمان به موقع به ضعف بیشتر عضلات پلک و ایجاد مشکلات جدیتری در عملکرد بینایی منجر خواهد شد.
مراحل درمان برگشت پلک به خارج
مراحل درمان اکتروپیون به شدت و علت ایجاد آن بستگی دارد و میتواند از درمانهای ساده تا جراحیهای پیچیده متغیر باشد. در ادامه به مراحل مختلف درمان آن اشاره میکنیم:
درمان اکتروپیون با درمان دارویی
در مراحل اولیه و زمانی که اکتروپیون خفیف باشد، ممکن است پزشک از درمانهای دارویی استفاده کند که شامل قطرههای مرطوبکننده یا پمادهای چشمی است که به حفظ رطوبت چشم و جلوگیری از خشکی و تحریک آن کمک میکنند. همچنین در صورت بروز عفونت یا التهاب، آنتی بیوتیکهای موضعی تجویز میگردد تا عفونت به طور کامل کنترل و التهاب کاهش یابد. این درمانها به تسکین علائم کمک نموده، ولی به طور صد در صد مشکل برگشت پلک را برطرف نمیکنند.